Wojna w Osetii Południowej 1991-1992
Tereny Osetii Południowej kontrolowane przez Gruzję po zakończeniu wojny (zaznaczone kolorem zielonym)
Wojna w Osetii Południowej 1991-1992 – spór uzbrojony w latach 1991-1992 na obręb Osetii Południowej pośrodku siłami zbrojnymi Gruzji a uzbrojonymi oddziałami nieregularnymi złożonymi z mieszkańców Osetii Południowej tudzież wspierającymi ich oddziałami przybyłymi z sąsiedniej Osetii Północnej i z Rosji.
Na fali pierestrojki w ZSRR z lat 80. XX i “Jesieni Ludów”, 10 listopada 1989 Wskazówka Delegatów Ludowych radzieckiego Południowoosetyjskiego Okręgu Autonomicznego podjęła decyzję o przyłączeniu Obwodu do Północnoosetyjskiej ASRR; Trybunał Najwyższy jakością Gruzińskiej SRR uznał natomiast tę decyzję za sprzeczną z prawem. Praktyczny upadek ZSRR zainicjowany ogłoszeniem przez Litwę niepodległości w marcu 1990 spowodował, iż ujawniły się plany na przyszłość niepodległościowe również w Gruzji; nieco wchodzących do dziś dnia w kompozycja Gruzińskiej SRR autonomicznych republik radzieckich (abchaska) nie akceptowało niemniej jednak zwierzchnictwa Tbilisi.
Po ogłoszeniu 10 grudnia 1990 przez Radę Najwyższą Gruzji likwidacji Południowoosetyjskiego Okręgu Autonomicznego wojska gruzińskie wkroczyły 5 stycznia 1991 do stolicy Osetii Południowej Cchinwali i okolicznych wsi, spotykając się z ostrzałem ze okolica miejscowych separatystów. 29 stycznia prowadzący miejscowego parlamentu autonomicznego, Torez Kułumbegow, gość został do Tbilisi na rozmowy, w tamtym miejscu atoli z miejsca go aresztowano przy zarzutem nawoływania do waśni narodowościowych.
Najcięższe walki toczyły się w marcu i kwietniu i po względnym uspokojeniu latem apiać w połowie września 1991. Gruzja zablokowała kosztowny prowadzące do Cchinwali uniemożliwiając dostawy żywności i zaopatrzenia zaś wstrzymała dostawy energii elektrycznej, Osetyjczycy blokowali w odwecie wsie zamieszkane przez Gruzinów. Po obu stronach doszło do aktów przemocy.
W lutym 1992 walki wzmogły się, kiedy na wsparcie Południowej Osetii okazjonalnie kierowane było zaopatrzenie (w tym wojskowe) z Rosji; niezależni obserwatorzy potwierdzali sukurs wojskowe ze okolica oddziałów rosyjskiego ministerstwa spraw wewnętrznych. Władze rosyjskie, w tym prezydent Borys Jelcyn i prowadzący Rady Najwyższej Rusłan Chasbułatow i wspierały tendencje separatystyczne (względem Gruzji) tego regionu.
Spotkanie prezydentów Gruzji (Szewardnadze) i Rosji (Jelcyna) 24 czerwca 1992 doprowadziło do zawieszenia broni, które nastąpiło 14 lipca. Federacja rosyjska i Gruzja uzgodniła, iż prowincja Osetii Południowej, przez cały czas formalnie należącej do Gruzji, patrolowany będzie przez siły pokojowe złożone z żołnierzy rosyjskich, gruzińskich i południowoosetyjskich. ów stan rzeczy rzeczy utrzymywał się we względnym spokoju aż do roku 2004; kiedy po wyborze Saakaszwilego na prezydenta Gruzji dochodziło co chwila częściej do sporadycznych zakłóceń zawieszenia broni. W sierpniu 2008, parę godzin zanim ceremonią otwarcia XXIX Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, rozpoczęła się kolejna wojna.
Przypisy
- ↑ Abchaska Autonomiczna Socjalistyczna Rzeczpospolita Radziecka
- ↑ Adżarska Autonomiczna Socjalistyczna Rzeczpospolita Radziecka
- ↑ Południowoosetyjski Obszar Autonomiczny
Źródła
- www.caucasus.dk
- www.stosunkimiedzynarodowe.info
Zobacz też
- Wojna w Osetii Południowej 2008
Kategorie: Wojny w Europie • Opowiadanie Gruzji • Osetia Południowa • Wydarzenia 1991
