Wojna Hanzy z Danią, Szwecją i Prusami
Wojna Hanzy z Danią, Szwecją i Prusami miała obszar w latach 1534-1536. Nazywana jest i Zatargiem hrabiów (niem. Grafenfehde), co wywodzi się od hrabiów Christopha von Oldenburg i Johanna von Hoya.
Jednym z powodów wojny była detronizacja duńskiego króla Chrystiana II w roku 1523 przez jego wuja Fryderyka I. ów zeszły niedaleko wsparciu hanzeatyckiej Lubeki pokonał do szczętu Christiana II i uwięził w zamku Sonderburg. W nagrodę Lubeka otrzymała liczne przywileje handlowe w Danii.
Gdy w roku 1533 zmarł Fryderyk I, Duńczycy mozolnie nie potrafili przesiać jego następcy. Prezydent miasta Lubeki Juergen Wullenwever mając nadzieje na rozciągnięcie przywilejów zaoferował wtedy odsiecz synowi Fryderyka, księciu Christianowi von Schlezwig-Holstein. Książę odmówił, ponieważ jego celem było wyswobodzenie Danii i Schleswigu-Holstein spod hanzeatyckiego jarzma handlowego. W tej sytuacji hrabia Oldenburga Christoph poprosił Lubeczan o wsparcie w wyswobodzeniu swojego uwięzionego kuzyna Christiana II. Przeciw katolickiej szlachcie duńskiej opowiedziały się również miasta ewangelickie Kopenhaga i Malmö.
Wojna wybuchła wiosną 1534 r. Oryginalnie Lubeczanie odnieśli nieco sukcesów m.in. opanowując cieśninę Sund i podporządkowując sobie całą Danię. Po uznaniu przez Danię księcia Schleswigu-Holstein jak króla Chrystiana III pozycja militarna odwróciła się. Siły króla duńskiego wzmocnione posiłkami z innych regionów efektywnie odpierały chaotyczne ataki przeciwnika. W bitwie morskiej przy Svendborg w dniu 17 czerwca 1535 r. armada Lubeki poniosła klęskę w starciu ze zjednoczoną flotą Danii, Szwecji i Prus. Fiasko w dużej mierze osłabiła Hanzę. Wojnę doszczętnie zakończyła rezygnacja Kopenhagi w roku 1536.
Kategoria: Wojny w Europie
