Przyczyną wojny była sen wieczny w roku 1280 księcia Walrama V von Limburg bez pozostawienia męskiego potomka. Trzy lata później w roku 1283 zmarła potomek żeński Walrama – Irmgard von Limburg, która dwanaście miesięcy już otrzymała od króla Rudolfa feudum limburskie. Śmierć Irmgardy wywołała wojnę o sukcesję w Limburgii.

W konflikcie wkład wzięły księstwa Kolonii, Geldrii, Luksemburga i Brabancji.

W roku 1288 w wyniku bitwy wobec Worringen księstwo Limburgii dostało się wobec władzę brabancką.

Kategorie: Wojny w Europie • Wojny w średniowieczu • Gawęda Holandii

Miejsce Wąwozu Kodori

Data
9 sierpnia 2008 - 12 sierpnia

Miejsce
Wąwóz Kodori

Wynik
abchasko - rosyjskie zwycięstwo

Terytorium
Abchazja

Strony konfliktu

 Rosja
 Abchazja
 Gruzja

Siły

 Rosja dookoła 6000 - 9000
 Abchazja 1000
 Gruzja wokół 2500

Straty

 Abchazja 1 mundurowy zabity
 Gruzja 2 żołnierzy zabitych

Wojna w Osetii Południowej 2008

Bitwa o Cchinwali (8 sierpnia - 10 sierpnia 2008)
Potyczka morska u brzegu Abchazji (10 sierpnia 2008)
Bitwa w Wąwozie Kodori (9 sierpnia 2008 - 12 sierpnia 2008)
Niewola Gori (11 sierpnia 2008 - 22 sierpnia 2008)

Bitwa w Wąwozie Kodori – to rosyjsko-abchaska poczynania w tocząca się w dniach 9 - 12 sierpnia 2008 w trakcie wojny w Osetii Południowej w Wąwozie Kodori poziomy w zbuntowanej prowincji Gruzji Abchazji, mimo to kontrolowanej w owym czasie przez Gruzinów.

Spis treści

• 1 Walki
• 2 Ultimatum na rzecz Gruzji
• 3 Skutki
  • 3.1 Zobacz też
  • 3.2 Linki zewnętrzne
• 4 Przypisy

//

Walki

9 sierpnia Federacja rosyjska zaczęła bombardowanie wąwozu w którym stacjonowały gruzińskie siły.

Ultimatum na rzecz Gruzji

Prezydent Abchazji Siergiej Bagapsz

Prezydent Abchazji Siergiej Bagapsz dał Gruzinom ultimatum na kasacja wojsk z wąwozu kontrolowanego przez Gruzję.

Skutki

Po wycofaniu się Gruzinów z wąwozu, Federacja rosyjska rozpoczęła rajd na Senaki, gród leżące w Gruzji. Ogólnie w walkach zginęło 2 Gruzinów i jeden Abchaz.

Zobacz też

• Wojna w Osetii Południowej 2008
• Bitwa o Cchinwali
• Bitwa morska przy Poti
• Okupacja Gori

Linki zewnętrzne

• Filmik z bitwy

Przypisy

1. ↑ http://fakty.interia.pl/raport/gruzja-osetia/news/wawoz-kodori-pod-ostrzalem,1160003
2. ↑ http://wiadomosci.wp.pl/kat,1356,title,Rosja-rozpoczela-operacje-w-wawozie-Kodori-w-Abchazji,wid,10241810,wiadomosc.htm
3. ↑ http://www.alertnet.org/thenews/newsdesk/LB622661.htm
4. ↑ http://www.abkhaziagov.org/ru/president/press/news/detail.php?ID=11495
5. ↑ http://www.reuters.com/article/topNews/idUSLB67959820080811
6. ↑ http://www.wprost.pl/ar/135972/Rosja-bombarduje-abchaski-wawoz-Kodori/
7. ↑ http://www.stylwolny.pl/f35/abchazja-zaatakowala-gruzinow-w-wawozie-kodori-19109/
8. ↑ http://www.wprost.pl/ar/136170/Abchazowie-zajeli-wawoz-Kodori/
9. ↑ http://www.wiadomosci24.pl/artykul/rosyjskie_sily_zdobyly_wawoz_kodori_73414.html
10. ↑ http://wiadomosci.wp.pl/kat,1356,title,MSW-Gruzji-Rosjanie-wkroczyli-na-nasze-terytorium,wid,10245820,wiadomosc.html?ticaid=16899
11. ↑ http://www.rian.ru/osetia/20080811/150287090.html
12. ↑ http://www.itar-tass.com
13. ↑ http://www.abcnews.go.com/International/wireStory?id=5595654

Kategorie: Historia Gruzji • Wydarzenia 2008 • Abchazja • Wojny w Europie

Wojsko szwedzka przekroczywszy pokryty lodem Morze bałtyckie zdobyła wyspy duńskie; Johan Filip Lemke

Data
1657-1658

Miejsce
Dania

Wynik
Traktat z Roskilde

Przyczyna
najazd Duńczyków na Skanię

Terytorium
Jutlandia i wyspy duńskie

Strony konfliktu

Dania-Norwegia
Szwecja

Dowódcy

Fryderyk III
Ulrik Frederik Gyldenløve
Anders Bille
Iver Krabbe
Karol X Gustaw
Karol Gustaw Wrangel
Gustaw Otto Stenbock
Per Brahe Młodszy

Wojna duńsko-szwedzka 1657-1658 toczyła się między Danią a Szwecją i była częścią ogólnoeuropejskich zmagań w ramach II wojny północnej.

Spis treści

• 1 Duński ofensywa i szwedzka odpowiedź
• 2 Podbój Jutlandii
• 3 Napad na wyspy duńskie
• 4 Upadek wojny
• 5 Ciekawostki
• 6 Chronologiczna spis bitew
• 7 Przypisy
• 8 Literatura

//

Duński ofensywa i szwedzka odpowiedź

Zaangażowanie w Polsce bez mała całej szwedzkiej potęgi przy wodzą Karola Gustawa wydawało się królowi Danii Fryderykowi III dobrą okazją do odzyskania terytoriów utraconych w 1645 roku. Zebrany 5 marca 1657 roku.

W czerwcu, po zakończeniu przygotowań duński król zaatakował Skanię. Nagły atak ów nie był na rzecz Szwedów zaskoczeniem, którzy natychmiast w poprzednim roku mieli myśl zagrożenia ze okolica Danii i zatem od grudnia 1656 roku zaczęli toczyć oddziały z obszaru Lokalny. Już sam Karol Gustaw natychmiast 20 maja 1657 roku zostawił poniżej Brześciem armię siedmiogrodzko-kozacką księcia Jerzego Rakoczego i udał się na północ. Kiedy natychmiast konflikt zbrojny z Danią ondulacja, ruszył przez Brodnicę i Toruń do Prus, a odtąd do Bydgoszczy.

Karol Gustaw w końcu czerwca wyruszył z Bydgoszczy z częścią swych sił i 18 lipca, po przebyciu kilkuset kilometrów, co do jednego z armią liczącą 8000 zaprawionych w boju żołnierzy dotarł do Holsztynu. Armia, którym dowodził, choć niezbyt liczne, było wspaniale wyekwipowane i wyszkolone. Od wielu lat szwedzka wojsko lądowa uchodziła w Europie za niepokonaną i niewielu ośmieliło się stawić Szwedom opór w otwartej bitwie. Po rozproszeniu duńskiej armii Karol Gustaw odzyskał księstwo Bremy i od południa wkroczył na Jutlandię.

Podbój Jutlandii

Po wkroczeniu na Jutlandię Szwedzi stanęli – 4 września 1657 – poprzednio świeżo wzniesioną twierdzą Fredriksodde, leżącą na wschodnim wybrzeżu półwyspu. Garnizon fortecy składał się z 8000 żołnierzy. Podczas gdy wczesną jesienią wojska szwedzkie zalały całą Jutlandię, Freddriksodde pozostała jedynym punktem oporu na półwyspie. W trakcie oblężenia Fredriksodde Karol Gustaw chciał napaść duńskie wyspy, wprawdzie flotylla przeciwnika nie dopuściła do wysadzenia desantu. Pozycja odciętego od kraju króla Szwecji stała się wielce trudna, tym z większym natężeniem, iż w lipcu Królestwo danii i Republika zawarły ze sobą syndykat zaczepno-odporny. Coraz większym zagrożeniem na rzecz Szwecji było zawarcie we wrześniu przez Rzeczpospolitą i Brandenburgię traktatów welawsko-bydgoskich, na mocy których Fryderyk Wilhelm przeszedł na stronę antyszwedzkiej koalicji. Skłoniło to Karola Gustawa do przyjęcia mediacji Olivera Cromwella, Coenraada van Beuningena i kardynała Mazarin.

Po dwóch miesiącach oblężenia, którym kierował Karol Gustaw Wrangel, fortyfikacja Fredriksodde została zdobyta szturmem przeprowadzonym w ciągu nocy 3 listopada. Zginęło względnie niewielu Szwedów, duńscy i żołnierze – obrońcy twierdzy, w liczbie 6000 dostali się do szwedzkiej niewoli. Z przyczyny temu sukcesowi wojsko szwedzka umocniła hegemonia ponad całą Jutlandią, która stała się na rzecz Szwedów bazą zaopatrzeniową do dalszych działań. Podbudowany sukcesem Karol Gustaw przestał rozumować o pokoju i mediacji, i przystąpił do przygotowań ataku na duńskie wyspy. Pierwotnie planowano zejście na ląd z użyciem statków transportowych, co ze względu na przewagę duńskiej floty na morzu mogło być niewykonalne. Na dniach natomiast zadatek pogodowe dały wyjątkową okazję do zastosowania innego, w znacznym stopniu łatwiejszego sposobu przerzucenia wojsk przez morze.

Ofensywa na wyspy duńskie

Mniej więcej od połowy grudnia względnie łagodna zima zmieniła się w jedną z najmroźniejszych od wielu lat. Obszary morskie między wyspami zamarzły, uniemożliwiając ożywienie okrętów. Karol Gustaw wyznaczył inżyniera Erika Dahlberga do sprawdzenia, azali lód będzie w stanie nie oddać masę kawalerii i artylerii. Dahlberg ocenił, iż pasaż armii po lodzie jest wykonalne. O brzasku 9 lutego 1658 wojsko szwedzka złożona z naokoło 9000 jazdy i 3000 piechoty stanęła do wymarszu przez lodowy Ograniczony Bełt w kierunku wyspy Fionii. Przeprawa była ryzykowna – lód uginał się poniżej ciężarem maszerującego wojska właśnie, iż czasami tlenek wodoru sięgała do kolan żołnierzy. W pobliżu wybrzeża Fionii doszło do starcia z broniącymi wyspy wojskami duńskimi liczącymi 3000 żołnierzy. Wojna poniżej szwedzkiej przewagi nie była długa i na dniach cała ostrów znalazła się wobec kontrolą wojsk Karola Gustawa.

Przeprawa armii szwedzkiej przez Potężny Bełt

Po opanowaniu Fionii przystąpiono do szukania najlepszej kosztowny prowadzącej przez lodowaty Mocny Bełt na Zelandię. Na nowo do badań przystąpił Erik Dahlberg, kto stwierdził, iż lepszą od cenny bezpośredniej będzie sposób prowadząca przez wyspy Langeland i Lolland. W ciągu nocy 15 lutego. Pośpieszny ofensywa szwedzki przez zamarznięte cieśniny był na rzecz Duńczyków całkowitym zaskoczeniem; wynikało ono z ich przekonania, iż szwedzka atak zacznie się najwcześniej na wiosnę. Skutkiem uderzenia było spokój wysp: Fionii, Langeland i Lolland.

Po forsownym marszu na Zelandii wojsko szwedzka 25 lutego znalazła się przy murami Kopenhagi. Nagłe pojawienie się wojsk wywołało wśród Duńczyków panikę, potęgowaną przez niedostatek przygotowania stolicy do obrony – wynik zaskoczenia dowódców duńskich, niespodziewających się wroga o tej porze roku; Duńczycy przystąpili do rozmów kapitulacyjnych.

Upadek wojny

8 marca 1658 roku król Fryderyk III i podpisał wrogi na rzecz Danii, będący skutkiem przegranej wojny rozprawa naukowa z Roskilde.

Zwycięstwo przyniosło Szwedom największe w historii duńsko-szwedzkich zmagań zdobycze. Królestwo danii została zobowiązana do przekazania Szwecji trzech prowincji – Skanii, Halland i Blekinge natomiast wyspy Bornholm. Halland i Blekinge były nuże przy szwedzką kontrolą na mocy traktatu zawartego w 1645 roku w Brömsebro, niemniej nie wcześniej a więc prowincje te ostatecznie stały się częścią Szwecji. Zresztą Królestwo danii musiała przekazać Szwecji należące do Norwegii prowincje Bohuslän (na południu) i Trøndelag (w środku Norwegii). Gros przyznanych Szwecji obszarów to były tereny od wieków sporne między obu krajami. Uzyskane korzyści terytorialne sprawiły, iż Szwecja osiągnęła najogromniejszy przestrzeń w swej historii.

Niezwykle ryzykowny pochód po lodzie przez oba Bełty przyniósł gwałtowny i niesamowity pomyślność, jaki odbił się szerokim echem w całej ówczesnej Europie. Podpisane przez Danię umowa pokojowe, w przedmiot którego oddawała Szwecji wschodnią część państwa, było na rzecz Danii trudne do udźwignięcia – zagrażało niezależności duńskiego państwa.

Ciekawostki

Słynna eskapada armii szwedzkiej po lodzie, w trakcie której żołnierze musieli siekierami wydzielać zmrożony bochenek tudzież beczki z winem i piwem, na wskroś utrwaliła się w szwedzkiej tradycji historycznej.

Chronologiczna wykaz bitew

• bitwa przy Ängelholm (28 lipca 1657)
• oblężenie Frederiksodde (4 września 1657 - 3 listopada 1657)
• bitwa poniżej Genevadsbro (10 września 1657)
• bitwa morska poniżej Mön (22 września 1657)
• bitwa poniżej Hjärtum (5 października 1657)
• bitwa wobec Kattarp (13 października 1657)
• bitwa przy Tybrindvig (9 lutego 1658)

Przypisy

1. ↑ termin po przeliczeniu podawanej w większości źródeł daty 23 lutego 1657 roku na agenda gregoriański
2. ↑ prekluzja po przeliczeniu podawanej przez gros źródeł daty 23 kwietnia 1657 roku na terminarz gregoriański
3. ↑ termin po przeliczeniu podawanej przez gros źródeł daty 1 czerwca 1657 roku na terminarz gregoriański
4. ↑ podług Leszka Podhorodeckiego Królestwo danii 1 czerwca wypowiedziała wojnę Szwecji - Leszek Podhorodecki, Rapier i koncerz, Gród nad Wisłą 1985, ISBN 83-05-11452-X, str. 337
5. ↑ termin po przeliczeniu podawanej w większości źródeł daty 25 sierpnia 1657 roku na agenda gregoriański
6. ↑ prekluzja po przeliczeniu podawanej przez gros źródeł daty 24 października 1657 na terminarz gregoriański
7. ↑ prekluzja po przeliczeniu podawanej w większości źródeł daty 30 stycznia 1658 roku na terminarz gregoriański
8. ↑ termin po przeliczeniu podawanej przez gros źródeł daty 5 lutego 1658 na terminarz gregoriański
9. ↑ prekluzja po przeliczeniu podawanej przez większa część źródeł daty 8 lutego 1658 na agenda gregoriański
10. ↑ termin po przeliczeniu podawanej przez gros źródeł daty 15 lutego 1658 na agenda gregoriański
11. ↑ termin po przeliczeniu podawanej w większości źródeł daty 26 lutego 1658 roku na agenda gregoriański
12. ↑ Leszek Podhorodecki, Rapier i koncerz, Stolica Polski 1985, ISBN 83-05-11452-X, str. 338

Literatura

• Herman Lindqvist, Historien om Sverige: När Sverige blev stormakt (1994)
• Mała Encyklopedia Wojskowa, 1967, Ogłoszenie I
• Leszek Podhorodecki, Rapier i koncerz, Syreni gród 1985, ISBN 83-05-11452-X

Kategorie: Wojny w Europie • Opowiadanie Danii • Przypowieść Szwecji

Mapa Osetii Południowej

Tereny Osetii Południowej kontrolowane przez Gruzję po zakończeniu wojny (zaznaczone kolorem zielonym)

Wojna w Osetii Południowej 1991-1992 – spór uzbrojony w latach 1991-1992 na obręb Osetii Południowej pośrodku siłami zbrojnymi Gruzji a uzbrojonymi oddziałami nieregularnymi złożonymi z mieszkańców Osetii Południowej tudzież wspierającymi ich oddziałami przybyłymi z sąsiedniej Osetii Północnej i z Rosji.

Na fali pierestrojki w ZSRR z lat 80. XX i “Jesieni Ludów”, 10 listopada 1989 Wskazówka Delegatów Ludowych radzieckiego Południowoosetyjskiego Okręgu Autonomicznego podjęła decyzję o przyłączeniu Obwodu do Północnoosetyjskiej ASRR; Trybunał Najwyższy jakością Gruzińskiej SRR uznał natomiast tę decyzję za sprzeczną z prawem. Praktyczny upadek ZSRR zainicjowany ogłoszeniem przez Litwę niepodległości w marcu 1990 spowodował, iż ujawniły się plany na przyszłość niepodległościowe również w Gruzji; nieco wchodzących do dziś dnia w kompozycja Gruzińskiej SRR autonomicznych republik radzieckich (abchaska) nie akceptowało niemniej jednak zwierzchnictwa Tbilisi.

Po ogłoszeniu 10 grudnia 1990 przez Radę Najwyższą Gruzji likwidacji Południowoosetyjskiego Okręgu Autonomicznego wojska gruzińskie wkroczyły 5 stycznia 1991 do stolicy Osetii Południowej Cchinwali i okolicznych wsi, spotykając się z ostrzałem ze okolica miejscowych separatystów. 29 stycznia prowadzący miejscowego parlamentu autonomicznego, Torez Kułumbegow, gość został do Tbilisi na rozmowy, w tamtym miejscu atoli z miejsca go aresztowano przy zarzutem nawoływania do waśni narodowościowych.

Najcięższe walki toczyły się w marcu i kwietniu i po względnym uspokojeniu latem apiać w połowie września 1991. Gruzja zablokowała kosztowny prowadzące do Cchinwali uniemożliwiając dostawy żywności i zaopatrzenia zaś wstrzymała dostawy energii elektrycznej, Osetyjczycy blokowali w odwecie wsie zamieszkane przez Gruzinów. Po obu stronach doszło do aktów przemocy.

W lutym 1992 walki wzmogły się, kiedy na wsparcie Południowej Osetii okazjonalnie kierowane było zaopatrzenie (w tym wojskowe) z Rosji; niezależni obserwatorzy potwierdzali sukurs wojskowe ze okolica oddziałów rosyjskiego ministerstwa spraw wewnętrznych. Władze rosyjskie, w tym prezydent Borys Jelcyn i prowadzący Rady Najwyższej Rusłan Chasbułatow i wspierały tendencje separatystyczne (względem Gruzji) tego regionu.

Spotkanie prezydentów Gruzji (Szewardnadze) i Rosji (Jelcyna) 24 czerwca 1992 doprowadziło do zawieszenia broni, które nastąpiło 14 lipca. Federacja rosyjska i Gruzja uzgodniła, iż prowincja Osetii Południowej, przez cały czas formalnie należącej do Gruzji, patrolowany będzie przez siły pokojowe złożone z żołnierzy rosyjskich, gruzińskich i południowoosetyjskich. ów stan rzeczy rzeczy utrzymywał się we względnym spokoju aż do roku 2004; kiedy po wyborze Saakaszwilego na prezydenta Gruzji dochodziło co chwila częściej do sporadycznych zakłóceń zawieszenia broni. W sierpniu 2008, parę godzin zanim ceremonią otwarcia XXIX Igrzysk Olimpijskich w Pekinie, rozpoczęła się kolejna wojna.

Przypisy

1. ↑ Abchaska Autonomiczna Socjalistyczna Rzeczpospolita Radziecka
2. ↑ Adżarska Autonomiczna Socjalistyczna Rzeczpospolita Radziecka
3. ↑ Południowoosetyjski Obszar Autonomiczny

Źródła

• www.caucasus.dk
• www.stosunkimiedzynarodowe.info

Zobacz też

• Wojna w Osetii Południowej 2008

Kategorie: Wojny w Europie • Opowiadanie Gruzji • Osetia Południowa • Wydarzenia 1991

Największe napady Rusów

• Atak Rusów na Konstantynopol (860)
• Atak Olega na Konstantynopol 907
• Atak Igora na Konstantynopol 941
• Drugi ofensywa Igora na Konstantynopol 945
• Atak Włodzimierza na Konstantynopol 1043

Zobacz też

• Narodziny Rusi
• Od Waregów do Greków

Kategorie: Wojny w Europie • Bajka Rosji • Gawęda UkrainyUkryta kategoria: Zalążki artykułów

Spis treści

• 1 Kulisy wojny
• 2 Dekoniunktura polityczny
• 3 Działania wojenne
• 4 Porozumienie
• 5 Następstwa wojny
• 6 Twórczość literacka obcojęzyczna

//

Kulisy wojny

Wojny z lat 1701-1714 (konflikt zbrojny o sukcesję hiszpańską) i 1718-1720 (konflikt zbrojny Hiszpanii z koalicją angielsko-francusko-austriacką) zakończyły się na rzecz Hiszpanii porażką. Obręb ów stracił na przedmiot Anglii i Austrii swoje posiadłości w Italii, Niderlandach a dodatkowo Gibraltar tudzież Menorkę i pozostał w całkowitej izolacji na arenie międzynarodowej. Jad do obu państw była podstawą polityki Filipa V, kto przede wszystkim Anglię chciał odrzeć z dominacji na Karaibach.

Karol VI Austriacki wykorzystał osiągnięcie Niderlandów Austriackich do utworzenia pozamorskiej kompanii handlowej. Towarzystwo ta zwana Ostendzką aktywność swoją prowadziła od roku 1719, konkurując z wielkimi potęgami morskimi, które poczuły się zagrożone w swoich handlowych interesach. W roku 1724 doszło w Cambrai do europejskiego kongresu, na którym Albion i Królestwo niderlandów darmo żądały zamknięcia Kompanii Ostendzkiej. Pod ręką okazji podjęto kwestia zdobyczy wojennych Filipa V w księstwach Parmy, Piacenzy i Toskanii.

Dnia 30 kwietnia 1725 r. zawarto w Wiedniu oprawa pokojowiec między Hiszpanią i Austrią, na którym obie okolica zrezygnowały ze swoich wzajemnych roszczeń i obiecały sobie posiłki. Hiszpania w charakterze pierwsza uznała Sankcję Pragmatyczną zaś Kompanie Ostendzką. W potajemnych rozmowach cesarz Karol VI obiecał Hiszpanom posiłki w odzyskaniu z rąk Anglii Gibraltaru i Menorki a w razie wojny wysłania w tamtym miejscu 30 000 żołnierzy.

Układ ów, grożący zachwianiem równowagi sił w Europie, wywołał natychmiastową kontrreakcję. Dnia 3 września 1725 r. Albion, Hannover, Republika francuska i Prusy zawarły federacja wojskowe. Do związku tych państw włączyły się później Królestwo holandii, Szwecja tudzież Królestwo danii, które również obawiały się ścisłej kooperacji hiszpańsko-austriackiej.

Zastój polityczny

W roku 1726 stan rzeczy polityczna bezpośrednio się zaostrzyła. Coraz dnia 5 listopada 1725 r. Hiszpania i Austria wzmocniły syndykat, zobowiązując się do konkretniejszej pomocy w wojnie z Francją. Karol VI zażyczył sobie obok tym biskupstw Metz, Toul i Verdun, i Filip V zamierzał skombinować hrabstwo Roussillon. Nie mówiąc o tym obie córki Karola miały ochajtać się synów Filipa. Konsolidacja obu dynastii zgoła zaniepokoiło państwa przymierza. Kondycja zaostrzyła się na dodatek, jak Federacja rosyjska w dniu 6 sierpnia 1726 r. wstąpiła do sojuszu hiszpańsko-austriackiego. Później grupę tą wsparły coraz Saksonia, Kraj nad wisłą i Bawaria.

Państwa przymierza Albion, Republika francuska i Prusy przedyskutowały zupa plany wojenne. Oddziały pruskie pospołu z brygadą hannowerską ruszyły w kierunku Śląska, Republika francuska oraz miała napaść lub na Italię ewentualnie w kierunku Renu. Wejście Rosji do sojuszu hiszpańsko-austriackiego zapobiegło aczkolwiek urzeczywistnieniu tego planu, dlatego że to król Prus Fryderyk Wilhelm I zamierzał przeważyć wojnę przeciw carycy Katarzynie I.

Wojska stron zostały wysłane w kierunku granic a od sierpnia 1725 r. Anglicy przy pieczą gubernatora Richarda Kane wzmacniali urządzenia obronne twierdzy gibraltarskiej. W przeciągu roku 1726 Albion wysłała z portów 3 floty wojenne. Jedna szwadron krążyła po Morzu Bałtyckim niepokojąc siły carycy Rosji. Inna zabezpieczała Adriatyk, ostatnia a otrzymała nakaz blokowania handlu hiszpańskiego na Karaibach. Rosjanom udało się wyprawić nieco okrętów w kierunku Atlantyku. Siły te spędziły zimę w hiszpańskim porcie San Andrea.

Działania wojenne

Hiszpania i Albion w stanie wojny były juz od 1726 r. Angielska szwadron w okolicy Porto Bello otrzymała niemniej jednak od urzędującego ministra Roberta Walpole (1676-1745) rozporządzenie nie atakowania miasta, dopiero co jego blokady i powstrzymywania hiszpańskich jednostek handlowych. W tropikalnym klimacie doszło tymczasem do wybuchu licznych chorób na statkach. Kosztowało to Anglików parę tysięcy marynarzy i żołnierzy. W Anglii odebrano to jak mezalians, kto puder później uwzględnić do zwolnienia ministra. Po tych niepowodzeniach spór na Karaibach toczony był jeno przez jednostki kaperskie obu stron.

Większe działania wojenne miały obszar na przestrzeni oblężenia twierdzy Gibraltar. Filip V zebrał w tamtym miejscu armię 12 000 ludzi (podług innych źródeł 25 000) wobec wodzą daszek de Villadriasa, jaki nuże w roku 1704 oblegał gród. Markiz odmówił choć dalszych działań, nie wierząc w szczęście powodzenia. Jego obszar zajął generał Conde de la Torres. Dnia 11 lutego 1727 r. Hiszpanie rozpoczęli otoczenie twierdzy, bronionej przez 1500 Anglików. Obrońcy wspierani przez flotę wojenną odparli wszelako ataki hiszpańskie i nie dopuścili do całkowitej blokady miasta. Na dodatek siły obrońców wzrosły do 5000 ludzi. Po kilku miesiącach walk z racji wstawiennictwu francuskiego kardynała André Hercule de Fleury (1653-1743) doszło dnia 31 maja do zawarcia układu w Paryżu. Po tym czasie Hiszpanie odstąpili od twierdzy. Walki kosztowały byt 300 angielskich i 1500 hiszpańskich żołnierzy.

Porozumienie

Pokój paryski zakończył działania wojenne z wyjątkiem walk kaperskich na Karaibach. W przeciągu 4 miesięcy proszek ukończyć się zjazd, na którym miały być omówione wszelkie sprawy i rozwiązane żądania wszystkich stron. Wówczas chociaż 14 czerwca 1728 r. rozpoczęto ustalenia pokojowe w Soissons, trwające do następnego roku i zakończone niepowodzeniem. Dnia 23 grudnia 1728 r. Prusy wycofały się z przymierza uznając Sankcję Pragmatyczną.

W roku 1729 Karol VI wycofał się z obietnicy wydania swoich córek za synów Filipa V. Dnia 9 listopada 1729 r. zawarto w Sewilli oprawa między Francją, Holandią i Anglią, kto zmienił konstelację sił w Europie. Hiszpania zobowiązała się uwzględnić do rozwiązania Kompanii Ostendzkiej. Dyskutowano tez problemy posiadłości we Włoszech.

Następstwa wojny

Hiszpania uznała angielskie posiadłości w Gibraltarze, spór na Karaibach trwał acz w przyszłości. Doprowadził on w roku 1739 do otwartej wojny między Hiszpanią i Anglią zwaną wojną o małżowina uszna Jenkinsa

Nieudane okrążenie Gibraltaru zmusiło Hiszpanów do reformy sił zbrojnych. Coraz w roku 1728 otwarto w kraju kwartet nowe szkoły artylerii.

Dnia 16 marca 1731 r. Albion i Austria porozumiały się, podpisując oprawa pokojowiec. Karol VI rozwiązał Kompanię Ostendzką, Anglicy i gwarantowali Sankcję Pragmatyczną. Austriacy uznali hiszpańskie zdobycze w Italii. Tu jakkolwiek pozostało masa niejasności co było powodem wybuchu wojny o stolec krajowy (1733-1738). Oprawa sił w Europie wyrównał się wszelako apiać (Hiszpania i Republika francuska z jednej okolica, Albion i Austria z drugiej).

Pióro obcojęzyczna

• Kurt Kluxen: Geschichte Englands. Alfred Kroener Verlag, Stuttgart 1991.
• Franz Herre: Prinz Eugen. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart 1997.
• Alfred T.Mahan: Der Einfluss der Seemacht auf die Geschichte. Herford 1967.

Kategorie: Hiszpania w XVIII wieku • Wielka Brytania w XVIII wieku • Wojny w Europie • Wojny z udziałem Anglii • Wydarzenia 1727

Spis treści

• 1 Dynastia burgundzka
• 2 Przeciwnicy Burgundii
• 3 Erupcja wojny
• 4 Tok działań wojennych
• 5 Upadek wojny
• 6 Następstwa wojny
• 7 Literatura

//

Dynastia burgundzka

W roku 1363 król język francuski Jan II Zdolny z dynastii Walezjuszy nadał swojemu najmłodszemu synowi Filipowi Śmiałemu księstwo Burgundii. Na dniach Filip poróżnił się ze swoim ojcem, zamierzając przeważyć w księstwie własną politykę. Powiększył on również swój powierzchnia władzy o tereny Flandrii i hrabstwa Burgundii. Jego następcy dołączyli do Burgundii ziemie Brabancji, Pikardii i Limburgii. W ów wybieg burgundzka pasek dynastii Walezjuszy stworzyła feudalną siłę, oficjalnie podporządkowaną koronie francuskiej i cesarzowi, tak choć będącą samodzielnym państwem. Posiadając rejony Brabancji i Flandrii władcy burgundzcy znajdowali się w posiadaniu najmocniejszych gospodarczo regionów w ówczesnej Europie. Wpływy z podatków były tu kilkakrotnie wyższe, niż w słabszym politycznie i gospodarczo Świętym Cesarstwie Rzymskim. Dynastia burgundzka prowadziła politykę ekspansjonalizmu, mającą na celu związanie północnych i południowych ziem. W roku 1435 w układzie z Opona, Burgundowie zrzekli się związki lennej od Francji. W tym samym roku Burgundowie odmówili podporządkowania lennego cesarzowi. Od roku 1467, w którym do władzy doszedł Karol Natarczywy, celem Burgundów stało się zbudowanie silnego królestwa. Ambicje Karola sięgały poniekąd pozycji cesarza. Pierwszym jego celem było rozwinięcie władzy książęcej na ziemie Lotaryngii. Władca nie posiadał tymczasem syna, co groziło wymarciem dynastii burgundzkiej.

Przeciwnicy Burgundii

Polityka Karola skierowana była przeciw sąsiedniej szlachcie, królowi Francji i cesarzowi rzymsko-niemieckiemu a dodatkowo miastom Rzeszy i panom feudalnym z rejonów Górnego i Dolnego Renu.

Cesarz Fryderyk III Habsburg w Karolu widział poważnego przeciwnika, mogącego zagrozić jego panowaniu w posiadłościach habsburskich w Alzacji i Lotaryngii. Książę Zygmunt Austriacki regent Tyrolu i Górnej Austrii w układzie zawartym dnia 9 maja 1469 r. w Saint-Omer przekazał te ziemie księciu Burgundii. Karol w zamian obiecał mu posiłki w konflikcie ze Szwajcarami, którzy w roku 1460 odebrali mu Thurgau. Fryderyk III jednak licząc się z wymarciem dynastii burgundzkiej w linii męskiej, zaproponował swojemu synowi Maksymilanowi para małżeńska z siostrą Karola Marią burgundzką. W zamian zaproponował Karolowi tytuł królewski. Władca Burgundii odrzucił propozycję a w roku 1474 przeprowadził kampanię przeciw arcybiskupstwu Kolonii, które zakończyło się niepowodzeniem po nieudanym oblężeniu Neuss. Nie wcześniej wtedy Karol zgodził się na małżonkowie swojej siostry z synem Fryderyka. Nie zważając na to, zarówno Fryderyk kiedy i Zygmunt obawiając się o swoje alzackie posiadłości zacieśnili kontakty z królem francuskim Ludwikiem XI i Szwajcarią.

Na przełomie lat 1473-1474 w Konstancji doszło do zawarcia porozumienia pośrodku alzackimi miastami Rzeszy (Strassburg, Bazylea, Colmar i Schlecttadt), Szwajcarami a księciem Zygmuntem Austriackim. Założony w ów podejście powinowactwo pokojowiec, ustawiony był przeciw ekspansjonalnej polityce Karola Zuchwałego. Alzackie miasta udzieliły Zygmuntowi kredytu w wysokości 76 000 guldenów na odzyskanie utraconych na obiekt Karola Zuchwałego alzackich posiadłości. Między księciem Zygmuntem a Szwajcarami niżej podpisany został równocześnie innowacyjny oprawa, w którym obie okolica uznały swój stan rzeczy posiadania, podpisując tzw. nieustanny pokój.

Tymczasem król język francuski Ludwik XI, kto był faktycznym władcą Karola, rozpoczął systematyczne próby (na drodze dyplomatycznej) osłabienia pozycji księcia Burgundii. Książęta burgundzcy na przestrzeni wojny stuletniej, w szeregu przypadków gdyż sprzysiężali się z Anglikami przeciw Francji. Już sam Karol w latach 1465 i 1472 prowadził wojnę przeciw Ludwikowi XI. Tak więc ponadto król język francuski zamierzał ująć do nowej konfrontacji z potężnym wasalem, licząc obok tym na przemówienie Szwajcarów przeciw Burgundii, zagrożonych polityką tego kraju. Ważną rolę w rozmowach między Ludwikiem XI a Szwajcarią odgrywał berneńczyk Niklaus von Diesbach, od roku 1468 goniec francuskiemu królowi. Na skutek pośrednictwu Diesbacha doszło w dniach 21-26 pażdziernika 1474 r. do zawarcia układu pośrodku Francją a ośmioma miastami szwajcarskimi m.in. Freiburgiem i Solothurn, którym król zapewnił sukurs militarne i finansowe w przypadku wojny z Karolem Zuchwałym. Do momentu śmierci króla Szwajcarzy mieli dostawać na rok 20 000 guldenów, do momentu w którym Ludwik nie przystąpi do konfliktu. Szwajcarscy żołnierze na służbie francuskiej otrzymywali 54 złote guldeny na rok. Jesienią roku 1474 Berno tudzież Freiburg wspierane przez alzackie miasta wypowiedziały Burgundii wojnę.

Eksplozja wojny

Powodem konfliktu stało się egzekucja burgundzkiego namiestnika Petera von Hagenbacha w miejscowości Breisach w dniu 9 maja 1474 r. W zemście towarzysz Hagenbacha w sierpniu tego samego roku spustoszył Górną Alzację na czele wojsk burgundzkich i lombardzkich. W tej sytuacji wojska związkowe wkroczyły do Burgundii i rozbiły Burgundczyków wobec wodzą Henryka de Neuenburg-Blamont w bitwie poniżej Hericourt. W tym czasie Karol Gwałtowny czynny był oblężeniem Neuss.

W trakcie konfliktu Berno a Freiburg skierowały swoje siły przeciw księstwu Sabaudii. Od czasu śmierci księcia Amadeusza XI w roku 1472, krajem rządziła wdowa po księciu - regentka Jolanda, siostra zakonna Ludwika XI. W roku 1473 Jolanta odnowiła syndykat z Burgundią, poróżniając się z Bernem i Freiburgiem. Przy zmierzch października 1474 r. Berneńczycy zajęli Erlach am Bielersee, a Freiburczycy wiosną 1475 r. wkroczyli do Illens an der Saane. Jak iż Jolanda nie przyjęła wystosowanego pod niej ultimatum, wojsko berneńsko-freiburska poniżej wodzą Nikolausa von Diesbacha wkroczyła w kwietniu 1475 r. do sabaudzkiego Waadtlandu, zdobywając 16 w miejsce i 43 zamki. Spętany sojuszem z Bernem arcypasterz Sionu Walter Superaxo po bitwie wobec Sionem zajął w dniu 13 listopada sabaudzką gubernię St.Maurice w Unterwallis.

Bieg działań wojennych

Po wybuchu walk w Burgundii i Sabaudii tudzież nieudanym oblężeniu Neuss, w roku 1475 Karol nakazał pochwycić swojej armii księstwo Lotaryngii. Jak w roku 1475 sprzymierzeni z Burgundczykami Anglicy wylądowali w Calais, Karol nie mógł skorzystac z ich pomocy, dlatego że za zaangażowany był w spór w Lotaryngii. Dnia 29 sierpnia Francuzi podpisali z Anglikami rozprawa naukowa pokojowiec w Picquigny, co w znacznym stopniu osłabiło Burgundię.

W następnym roku Karol rozpoczął kampanię przeciw Szwajcarii. W armii Karola służyły oddziały łuczników, ciężkiej jazdy i arkebuzerów. Burgundczycy posiadali również kilkaset oddział. W pierwszej chwili władca planował pochód na Berno, które uważał za główną siłę antyburgundzkiej ligi. Dnia 28 lutego 1476 r. po krótkim oblężeniu zajął obsadzone przez Berneńczyków i Freiburczyków gród Grandson. Po zdobyciu miasta Karol nakazał zawiesić na drzewach około miasta, całą załogę Grandson liczącą 412 ludzi, której w pierwszej chwili gwarantował sprawdzony recesja. Krótki epoka oblężenia Berno wykorzystało na zwołanie przy uzbrojenie znacznych sił, które wysłano przeciw Burgundczykom. Dnia 2 marca 1476 r. wobec Grandson doszło do pierwszego większego starcia. W bitwie wojska Karola poskromiony piechocie Szwajcarów, która zdobyła 400 sekcja. Na wynik braku kawalerii, Szwajcarzy nie byli w stanie polować wroga, co pozwoliło umknąć Burgundczykom, którzy stracili w bitwie 1000 ludzi.

Kilka miesięcy później Karol zebrał w Lozannie nowe siły, po czym raz jeszcze skierował się przeciw Bernu. W dniach 10-11 czerwca 1476 r. podszedł przy gród Murten, obsadzone siłami 2000 berneńskich obrońców. Do sił berneńskich dołączyły podobnie inne wojska szwajcarskich kantonów, które zawiązały związek antyburgundzki. W toku oblężenia Murten Szwajcarzy zebrali znaczne siły, po czym ruszyli na Murten. W bitwie przy Murten dnia 22 czerwca 1476 r. Szwajcarzy zadali przeciwnikowi klęskę. Zginęło 10 000 Burgundczyków. Szwajcarzy po bitwie wtargnęli do Waadt, zajętego przez Sabaudczyków. Zmusiło to Jolandę Sabaudzką do podpisania ze Szwajcarami w lipcuu 1476 r. traktatu pokojowego.

Jednym z epizodów wojny jest wypad rabunkowa wokół 2000 żołnierzy z Uri, Schwyz, Unterwalden, Zug i Lucerny w lutym 1477 r na Genewę, którą zmuszono do wypłaty trybutu wojennego w wysokości 8000 guldenów.

Karol Porywczy powrócił wszelako do Burgundii, dokąd jesienią 1477 r. powołał nowe siły, które skierowały się na Lotaryngię. W tej okolicy zdecydował się na osaczenie miasta Nancy. Dnia 5 stycznia 1477 r. w starciu przy Nancy z 8000 szwajcarskich żołnierzy przy wodzą Hansa Waldmanna, wojska księcia Burgundii poniosły klęskę a Karol zginął w bitwie.

Dekadencja wojny

Wojnę burgundzką zakończyło podpisanie dwóch traktatów pokojowych. Dnia 25 lipca 1476 r. rozprawa naukowa z Freiburga zakończył spór między Bernem i Freiburgiem a księstwem Sabaudii. Księżniczka Jolanda w zamian za pokój musiała cofnąć się Aigle tudzież Erlach. Murten, Grandson, Echallens i Orbe przypadły Freiburgowi i Bernu. Zajęte przez Szwajcarów rejony Waadt do czasu zapłacenia kwoty 50 000 guldenów dalszy w ich rękach.

Dnia 24 stycznia 1478 r. Maksymilian Habsburg książę Rene Lotaryński, arcyksiążę Zygmunt Austriacki tudzież Szwajcarzy podpisali pokój w Zurychu. Wszystkie okolica zapewniły sobie wzajemną neutralność.

Następstwa wojny

W sierpniu 1477 r. potomek żeński Karola Maria burgundzka poślubiła habsburskiego następcę tronu Maksymiliana I, z powodu czemu Habsburgowie otrzymali system prawny do części burgundzkich posiadłości, zajętych przez Francję. Z przyczyny zwycięstwu wobec Guinegate, Maksymilian mógł wywiązać się w końcu swoje plany. Francuzi zatrzymali tylko Pikardię zaś Burgundię. Po śmierci Marii w roku 1482 Habsburgów poparła większa część krajów regionu. Ewolucja znaczenia Habsburgów spowodował spór z Francją, której biurowy poczatek puder nieco lat później w chwili wybuchu wojen włoskich.

Dzięki zwycięstwu ponad Burgundią, Szwajcarzy daleko podnieśli swoje oznaczanie. W roku 1499 w wyniku reform Maksymiliana coraz trafienie stanęli do walki w wojnie szwabskiej. Cena szwajcarskiego żołnierza: pikiniera i halabardnika znana była w całej Europie, z racji czemu był on często wykorzystywany w charakterze kondotier przez inne państwa. Intensywność piechoty i jej taktyki w starciu z kawalerią przyczyniła się do dalszego rozwoju ręcznej broni palnej w XVI w.

Literatura

• Henri Dubois: Charles le Temeraire. Fayard 2004.
• Klaus Schelle: Karl der Kuehne: Burgund zwischen Lilienbanner und Reichsadler. Magnus. Essen 1976.
• Claudius Sieber-Lehman: Spaetmittelalterlicher Nationalismus: Die Burgunderkriege am Oberrhein und in der Eidgenossenschaft. Vandenhoeck & Ruprecht, Goettingen 1995.
• Richard VAughan: Charles the Bold: The last Valois Duke of Burgundy. Woodbridge 2002.

Kategoria: Wojny w Europie

W VII w. Sasi będący póty poddanymi Franków rozpoczynają pochód w kierunku Renu ścierając się z Frankami broniącymi Austrazji i Hesji. Wtedy Karol Potężny postanawia do szczętu rozprawić się z buntownikami.

Walki wybuchają w r.772, w którym Frankowie zdobyli twierdze Sasów ponad Ruhrą. W odpowiedzi Sasi zniszczyli Hesję. W latach 775/776 Karol podjął kolejne wyprawy zdobywając rzesza posiadłości. Pierwsza walka saska kończy się sukcesem w roku 777. Natychmiast rok kalendarzowy później niemniej jednak Sasi urządzają nowe wyprawy poniżej wodzą Widukinda. Do 782 r. Karol wysyła kolejne ekspedycje przeciw buntownikom. Do większego starcia dochodzi wobec Suntelgebirge w roku 782 dokąd Frankowie ponoszą klęskę.

W roku 793 Sasi wykorzystując nietrwały zastój w królestwie Franków podnoszą następujący rewolta. Rozpoczyna się trzecia część chronos podbojów. W latach 794-799 kampania toczy się zacieklej aniżeli poprzednie. Wbrew iż Karolowi udaje się przymusić Sasów do chrystianizacji decyuje się on na ustępstwa pod Sasów nadając im większe prawa polityczne. Kampania z Sasami z lat 772-804 zwana pierwszą wojną trzydziestoletnią zakończyła się pełnym zwycięstwem Karola Wielkiego.

Wydarzenia wojny Franków z Sasami 772-804

• 772 Walka przy Osnabruck
• 773 Bój wobec Eresburg
• 775 Potyczka poniżej Bruniberg
• 775 Konfrontacja wobec Lubeck
• 776 Osaczenie Hohensyburga
• 778 Starcie poniżej Leisą
• 779 Starcie przy Bocholt
• 779 Batalia wobec Darup
• 782 Konfrontacja wobec Suntelgebirge
• 782 Starcie wobec Verden (ścięcie 4500 jeńców saskich)
• 783 Starcie poniżej Detmold
• 784 Konfrontacja poniżej Drentgow
• 791 Konfrontacja przy Bornhoeved

Kategoria: Wojny w Europie

Jedna z bitew Kampanii Sześciodniowej

Data
10–14 lutego 1814

Miejsce
północno wschodnia Francja

Wynik
zwycięstwo francuskie

Strony konfliktu

Cesarstwo Francuskie
wojska koalicji antyfrancuskiej

Dowódcy

Napoleon Bonaparte
Gebhard Leberecht von Blücher

Siły

30 000
100 000

Straty

3400 zabitych i rannych
17 750 zabitych i rannych

VI związek antyfrancuska

Lützen - Budziszyn - Grossbeeren - Kaczawa - Drezno - Kulm - Dennewitz - Lipsk - Hanau - Sehested - Brienne - La Rothière - Mincio - Champaubert - Montmirail - Château-Thierry - Vauchamps - Mormant - Montereau - Bar-sur-Aube - Craonne - Laon - Reims - Arcis-sur-Aube - La Fère Champenoise - Usprawiedliwienie Paryża

Kampania sześciodniowa

Kampania sześciodniowa, rozegrana pośrodku 10 a 14 lutego 1814 roku, to partia ostatnich zwycięstw Napoleona w wojnie z wojskami VI koalicji antyfrancuskiej w pobliżu Paryża.

Z armią liczącą zaledwie 30 000 ludzi, cesarz stawił czoła powyżej półmilionowym siłom, podzielonym na parę armii dowodzonym przez feldmarszałków Blüchera i Schwarzenberga nie licząc innych.

W czasie tej krótkiej kampanii Napoleon pokonał Blüchera czterokrotnie. W bitwach wobec Champaubert, Montmirail, Château-Thierry i Vauchamps Napoleon zdołał dać do zrobienia straty w wysokości 17 750 zabitych i rannych 100-tysięcznej armii Blüchera z wojskiem, którego poziom nie przekraczała 30 000, co doprowadziło do uznania Kampanii Sześciodniowej przez historyków za najznakomitszą kampanię cesarza.

W rzeczywistości zwycięstwa Napoleona, choć błyskotliwe, nie były na tak wiele znaczącymi, by przerobić w wyjście kluczowy strategicznego obrazu wojny, a wojsko Schwarzenberga, choć pobita, stale zagrażała stolicy Francji, która wpadła w ręce koalicjantów w końcu marca.

Bitwy Kampanii sześciodniowej

• Champaubert (10 lutego) – Rosjanie stracili 4000 ludzi, język rosyjski generał Ołsufiew dostał się do niewoli, pod ręką obliczanych na wokół 200 ludzi stratach francuskich.
• Montmirail (11 lutego) – 4000 strat sprzymierzonych poniżej 2000 francuskich.
• Château-Thierry (12 lutego) – Prusacy stracili 1250 ludzi, Rosjanie 1500 (poza tym 9 agenda), a Francuzi naokoło 600 ludzi
• Vauchamps (14 lutego) – 7000 Prusaków i 16 agenda poniżej straty wokół 600 Francuzów.

Przypisy

1. ↑ D.Chandler, ss.87
2. ↑ W tym samym miejscu, s.90
3. ↑ Ibidem, ss.286-287
4. ↑ W tym samym miejscu, s.459

Bibliografia

• David Chandler, Dictionary of the Napoleonic Wars, Wordsworth editions, 1999
• Marian Kukiel, Historia oręża polskiego w epoce napoleońskiej 1795-1815, Poznań 1912/repr. 1996, ISBN 83-86600-51-9

Kategoria: Wojny w Europie

Jednym z powodów wojny była detronizacja duńskiego króla Chrystiana II w roku 1523 przez jego wuja Fryderyka I. ów zeszły niedaleko wsparciu hanzeatyckiej Lubeki pokonał do szczętu Christiana II i uwięził w zamku Sonderburg. W nagrodę Lubeka otrzymała liczne przywileje handlowe w Danii.

Gdy w roku 1533 zmarł Fryderyk I, Duńczycy mozolnie nie potrafili przesiać jego następcy. Prezydent miasta Lubeki Juergen Wullenwever mając nadzieje na rozciągnięcie przywilejów zaoferował wtedy odsiecz synowi Fryderyka, księciu Christianowi von Schlezwig-Holstein. Książę odmówił, ponieważ jego celem było wyswobodzenie Danii i Schleswigu-Holstein spod hanzeatyckiego jarzma handlowego. W tej sytuacji hrabia Oldenburga Christoph poprosił Lubeczan o wsparcie w wyswobodzeniu swojego uwięzionego kuzyna Christiana II. Przeciw katolickiej szlachcie duńskiej opowiedziały się również miasta ewangelickie Kopenhaga i Malmö.

Wojna wybuchła wiosną 1534 r. Oryginalnie Lubeczanie odnieśli nieco sukcesów m.in. opanowując cieśninę Sund i podporządkowując sobie całą Danię. Po uznaniu przez Danię księcia Schleswigu-Holstein jak króla Chrystiana III pozycja militarna odwróciła się. Siły króla duńskiego wzmocnione posiłkami z innych regionów efektywnie odpierały chaotyczne ataki przeciwnika. W bitwie morskiej przy Svendborg w dniu 17 czerwca 1535 r. armada Lubeki poniosła klęskę w starciu ze zjednoczoną flotą Danii, Szwecji i Prus. Fiasko w dużej mierze osłabiła Hanzę. Wojnę doszczętnie zakończyła rezygnacja Kopenhagi w roku 1536.

Kategoria: Wojny w Europie